Finalja e 19 viteve më parë… Milan-Juventus dhe “festivali” i gabimeve nga pika e bardhë (pamjet)

28 Maj 2022
11:11
Alfred Lleshi

Disa e konsiderojnë ruletën e penalltive si mënyrën më mizore dhe më të pamëshirshme për të fituar një ndeshje futbolli ose, akoma më keq, një trofe me rëndësi kapitale. Në finalen e fundit të “Europa League” u deshën 22 penallti për t’i dhënë Villarrealit trofeun. 24 penallti ishin të nevojshme për të përcaktuar se kush, mes Rio Ave dhe Milanit, duhet të hyjë në fazën e grupeve më 1 tetor 2020.

U deshën shumë më pak, 10 penallti për të qenë të saktë, për të dekretuar ekipin kampion evropian në Champions-in 2002-2003, në atë që mbetet finalja e parë dhe ende e vetmja, tërësisht italiane në histori, midis Milanit dhe Juventusit. Ndeshja u zvarrit deri në sekondën e fundit në kufirin e ekuilibrit për sa i përket rezultatit 0-0, pak më pak për sa i përket lojës, falë një mjeshtërie më të madhe nga kuqezinjtë.

Në ato 120 minuta gjithçka ndodhi: një gol i anuluar i Shevchenko për shkak të pozicionit aktiv jashtë loje të Filippo Inzaghi, një mrekullie të Buffon karshi goditjes së sigurt me kokë nga ‘Superpippo’, traversa e goditur nga Conte dhe dëmtimi gjatë kohës shtesë i Roque Junior, i cili mbeti stoik në fushë. Por pjesa më e madhe e asaj nate, si sot 19 vite më parë, në “Old Trafford” u zhvillua me rastin e penalltive, disa prej të cilave u goditën nga njerëz aspak të mësuar me emocionin e pikës së bardhë.

Me këtë shpjegim, 50% e gabimeve nga dhjetë goditjet totale mund të justifikohen, me të vërtetë shumë për shkallën vendimtare të ngjarjes: nga Trezeguet (i cili në vitin 2006 do të humbiste një penallti, po aq vendimtare, në finalen e Kupës së Botës), Zalayeta dhe Montero (gabimet e ‘Zonjës së Vjetër’), Seedorf dhe Kaladze si kuqezinjtë ‘e pasaktë’.

Por një gabim nga penalltia shpesh korrespondon me një sukses të portierit kundërshtar. E veçanta e atij Milan-Juventus ishin pesë pritjet (tri nga Dida dhe dy nga Buffon) të dy portierëve, të ngritur kundër ambicieve të kundërshtarëve të tyre përkatës. Të themi të drejtën, penalltarët e pasaktë nuk shkëlqyen për pastërtinë teknike, me ekzekutime që t’i konsiderosh ‘të rishikueshme’ është një eufemizëm i pastër.

Shkoi më mirë për lojtarët e Juventusit, Birindelli dhe Del Piero, si dhe për tifozët e Milanit: Serginho, Nesta dhe Shevchenko. Penalltia vendimtare e ukrainasit mbeti e gdhendur në kujtesë për atë vështrim akullnajor, aq edhe plot zjarr ndaj Buffon-it, i mposhtur pa mëshirë. Proverbial ‘akulli në vena’ që do të dështonte dy vite më vonë kundër Liverpool-it, me Dudek që luajti rolin e ‘problematikut’ me një kërcim shumë të ngjashëm me atë të Grobbelaar në Roma-Liverpool më 1984.

Një gabim mund të shfaqet papritur në karrierën e çdo lojtari, ndërsa ai “festival gabimesh” që shpërbleu skuadrën e Ancelottit, fati i të cilës ishte të humbiste një penallti më pak se kundërshtari, mbetet më shumë unik sesa i rrallë. Detaji i famshëm që në futbollin e nivelit të lartë zakonisht bën diferencën.

 

Lajme të tjera

Lajmet e fundit