Ståle Solbakken, trajneri i Norvegjisë, e festoi 3-2 e skuadrës së tij kundër Senegalit dhe kualifikimin për në 1/8 finale duke u ngjitur në tribunë për të puthur me pasion bashkëshorten e tij Anniken. Në lidhje me puthjen e tij “virale”, trajneri norvegjez pranoi se “nuk e dija se ku ishte vendosur, kështu që më duhej të gjeja mënyrën për t’u ngjitur në tribuna”.

Pas ndeshjes, Solbakken vlerësoi Erling Haaland, i cili shënoi dy nga tre golat e Norvegjisë kundër Senegalit. “Humbi një rast shumë të pastër, mund të kishte shënuar edhe më shumë gola”, – ironizoi ai me një buzëqeshje. Ståle Solbakken pranoi se minutat e fundit ishin një “makth” i vërtetë për shkak të lodhjes fizike dhe presionit të Senegalit: “E rëndësishme është që tashmë jemi kualifikuar”.

Më 13 mars 2001, zemra e Ståle Solbakken ndaloi për 8 minuta dhe ai u shpall klinikisht i vdekur. Disa ditë më parë këtij kolapsi shëndetësor, mesfushori i atëhershëm kishte luajtur gjithë ndeshjen me Copenhagen kundër Aalborg në kampionatin danez.

Solbakken u rrëzua në fushën e stërvitjes ndërsa shokët e tij ende nuk po kuptonin çfarë po ndodhte. Ståle pati fatin e madh që mjeku i Copenhagen, Frank Odgaard, ishte i pranishëm në ambientet e klubit. Ai i bëri reanimim kardiopulmonar dhe masazh kardiak të jashtëm derisa erdhi ambulanca, më pas përdori një defibrilator për t’ia rikthyer zemrën në punë.

Mjeku Odgaard pranoi të nesërmen se “ishte një mrekulli, sepse zemra e tij kishte ndaluar për 12 minuta”. Solbakken qëndroi 7 minuta pa frymëmarrje, teksa ajo ditë nuk mund të fshihet kurrë plotësisht nga kujtesa e tij. Ståle kujton vetëm se disa ditë më vonë u zgjua në njësinë e kujdesit intensiv të “Rigshospitalet”. Aty iu shpjegua çfarë i kishte ndodhur atij dhe zemrës së tij.

“Në fillim nuk shihja asgjë, vetëm errësirë totale. Pastaj u shfaq një blu e hapur…, le ta quajmë një tunel. Ishte një dritë e bukur. Kur u zgjova, mendova: Oh jo, a mund të rrija pak më gjatë aty? Nuk kam asnjë shpjegim për atë që pashë”, – kujtoi Solbakken.

Ish-futbollistit iu implantua një defibrilator dhe iu nënshtrua disa testeve. Në spital, mjekët i shkaktuan një ndalim kardiak për të kontrolluar nëse defibrilatori funksiononte. “Ritmi i zemrës arrin një pikë ku zemra ndalon. E thënë thjesht: të vrasin. E bëjnë për disa sekonda ose deri në një minutë dhe pastaj të kthejnë në jetë, – kujtoi Ståle.

– Ata që e panë këtë duhet të kenë përjetuar traumë. Gruaja ime ende nuk mund të flasë për këtë, pavarësisht se kanë kaluar shumë vite. Në atë kohë ajo mbeti vetëm me dy fëmijë: një 4-vjeçar dhe një 1-vjeçar. Anniken ishte vetëm 23 ose 24 vjeçe dhe më habiste si arriti ta përballonte një situatë kaq të vështirë në një moshë kaq të re”.

Ståle Solbakken tregoi më tej: “Prindërit e mi fluturuan menjëherë në Danimarkë. Më thanë se, gjatë fluturimit, nëna ime filloi të organizonte funeralin tim. Fillimisht ata shqetësoheshin nëse do të mbijetoja; më pas nëse do të kisha dëmtime në tru. Këto ishin mendimet që mundonin familjen time dhe shokët e mi, të cilët më panë të rrëzohesha, të vdisja dhe të kthehesha në jetë.

Arresti kardiak e bashkoi më shumë familjen time dhe e ktheu në një lidhje të fortë të bazuar në dashuri. Ajo histori më mësoi ta shoh jetën ndryshe. Tani e kuptoj çfarë ka vërtet rëndësi. Duhet t’i marrësh gjërat sipërfaqësore më lehtë; nuk shqetësohem më dhe e jetoj jetën duke e marrë pak me shaka”.