Ka futbollistë që kanë nevojë për rutinën e përditshme për të shkëlqyer dhe të tjerë që e gjejnë kuptimin e ekzistencës vetëm në magjinë e turneve të mëdhenj. Xherdan Shaqiri i përkiste pa dyshim kategorisë së dytë. Karriera e tij përfaqëson një nga paradokset më të veçanta të futbollit modern: një lojtar që nuk arriti kurrë të bëhej protagonist absolut në klubet më të mëdha të Europës, por që shndërrohej në gjigant sa herë vishte fanellën e Zvicrës.
Ndërsa shumë futbollistë e ndiejnë peshën e kombëtares, Shaqiri dukej se ushqehej prej saj. Turnetë madhorë ishin habitati i tij natyror. Pikërisht për këtë arsye është e çuditshme ta shohësh Zvicrën në Botërorin 2026 pa të, për herë të parë pas më shumë se një dekade.
Paradoksi i Shaqirit; protagonist vetëm në verë
CV-ja e Shaqirit në nivel klubesh është mbresëlënëse për emrat e skuadrave ku luajti, por jo për rolin që pati. Te Bayern Munich (2012-2015) mbërriti si një nga talentet më premtues të Europës. Fitoi gjithçka – një Champions League dhe tri Bundesliga – por mbeti në hijen e një brezi legjendar me Robben, Ribéry, Müller dhe Kroos. Në 81 ndeshje regjistroi 17 gola dhe 11 asistime, duke qenë një luks në stol, por rrallëherë lider.
Në kërkim të rolit kryesor kaloi tek Interi në vitin 2015, por aventura në Milano zgjati vetëm 6 muaj. Luajti 20 ndeshje, shënoi 3 gola dhe u largua pa lënë gjurmë. As Serie A dhe më vonë as Olympique Lyon nuk arritën ta shfrytëzonin plotësisht potencialin e tij.
Edhe te Liverpool i Jürgen Klopp (2018-2021), pas eksperiencës te Stoke City, fitoi Premier League dhe një tjetër Champions League, por mbeti kryesisht zgjidhje nga stoli. “Anfield” do ta kujtojë gjithmonë për dy asistimet në përmbysjen historike 4-0 ndaj Barcelonës, por ai nuk u bë kurrë titullar i padiskutueshëm dhe nuk arriti asnjëherë shifra dyshifrore golash në kampionat me ndonjë nga gjigantët europianë.
Himni, receta e tij magjike
Sa herë vinte vera dhe nisnin kompeticionet e kombëtareve, Shaqiri dukej sikur transformohej. Me fanellën e Zvicrës ai nuk luante thjesht futboll; ishte vendimtar. Bilanci i tij me kombëtaren helvete është i jashtëzakonshëm: 125 ndeshje dhe 32 gola. Rekordi që e veçon është edhe më mbresëlënës.
Ai u bë futbollisti i vetëm zviceran (me rrënjë shqiptare) që shënoi në 6 turne madhorë radhazi, mes Kampionateve Europiane dhe Botërorëve. 5 gola në Europianë dhe 5 në Botërorë, duke qenë protagonist në 7 turne të mëdhenj, pa munguar në asnjë takim me historinë.
Pikërisht për këtë arsye, Shaqiri mbetet një rast unik. Ai nuk do të kujtohet si futbollisti më i madh i historisë së Zvicrës për dominimin në kampionate apo paraqitjet javë pas jave në klub, por sepse për 14 vite zotëroi një dhunti të rrallë: aftësinë për t’u shndërruar në një version shumë më të mirë të vetes kur presioni ishte maksimal.
Futbollisti që shfaqej vetëm në qershor
Pak lojtarë në historinë moderne kanë pasur një marrëdhënie kaq të veçantë me turnetë ndërkombëtarë. Shaqiri ishte protagonist në:
Botërori 2010: debutimi, pa gola.
Botërori 2014: 3 gola, përfshirë tripletën historike ndaj Hondurasit.
Euro 2016: 1 gol spektakolar me roveshatë ndaj Polonisë.
Botërori 2018: 1 gol dhe 1 asist, plus festimi i famshëm me shqiponjë ndaj Serbisë.
Euro 2020 (zhvilluar në 2021): 3 gola dhe kualifikimi historik ndaj Francës.
Botërori 2022: 1 gol dhe 1 asist.
Euro 2024: 1 gol në dy ndeshje, shkëndija e fundit para lamtumirës.
Në total, “Messi i Alpeve” e mbylli karrierën me Zvicrën si futbollisti i tretë me më shumë ndeshje në historinë e kombëtares.
Lamtumira nga kombëtarja dhe rikthimi në shtëpi
Në vitin 2022, Shaqiri u transferua te Chicago Fire në MLS, duke lënë futbollin elitar europian. Edhe pse realizoi gola spektakolarë, nuk arriti ta kthente ekipin në një skuadër fituese.
Gjatë verës së vitit 2024, pas një tjetër Europiani ku shënoi një gol fantastik ndaj Skocisë, ai njoftoi tërheqjen përfundimtare nga kombëtarja zvicerane. Me lamtumirën e tij, mori fund edhe “magjia” që e shndërronte në një tjetër futbollist sa herë dëgjonte himnin kombëtar.
Në gusht të vitit 2024 u rikthye te FC Basel, klubi ku nisi karrierën. Një rikthim plot nostalgji, që emocionoi tifozët zviceranë. Megjithatë, pa fanellën e kombëtares dhe me peshën e viteve mbi supe, Shaqiri mbeti ai futbollisti tokësor i klubeve: i aftë për momente brilante, por jo për të ruajtur vazhdimësinë që kërkon futbolli modern.
Lamtumirë “mbretit të verave”
Udhëtimi i Xherdan Shaqirit ka përfunduar. Ai nuk pati nevojë të sundonte dimrat e Europës për të hyrë në histori. Mjaftoi të bëhej mbreti i verave të futbollit.
Shumë njerëz ndiqnin Botërorin për Messin, Cristiano Ronaldon apo Neymarin. Po ashtu kishte gjithnjë e më shumë tifozë që prisnin ndeshjet e Zvicrës vetëm për të parë se çfarë magjie do të dhuronte këtë herë Xherdan Shaqiri.
Marrë nga “Marca”
