Botërorët janë, si gjithmonë, pasqyra e asaj që ndodh në një moment të caktuar historik. Ky i vitit 2026 vetëm sa konfirmoi situatën aktuale të kaosit ndërkombëtar, me shumë polemika që lidhen me organizimin, futbollin në fushë dhe mbi të gjitha ngjarjet jashtë saj, të cilat ishin në qendër të vëmendjes çdo ditë. Çfarë na pëlqeu, çfarë jo, çfarë do të përmirësonim dhe çfarë nuk do të donim ta shihnim më?
Pesë gjëra që na pëlqyen
Organizimi – SHBA, Kanadaja dhe Meksika u treguan edhe një herë mjeshtër në organizimin logjistik të një eventi me përmasa kolosale si Botërori. Vitet, madje dekadat, e eksperiencës së grumbulluar shmangën çdo problem serioz të lidhur me sigurinë apo çështje të ngjashme. Stadiumet madhështore të tri vendeve pritëse patën normë mbushjeje me tifozë prej 99.7%. Pra, praktikisht një seri të pandërprerë ndeshjesh me stadiume plot. Suksesi ishte global dhe stadiumet e zymta, gjysmë bosh të Botërorit të Klubeve 2025 u zëvendësuan nga një festë e vazhdueshme ngjyrash.
Historitë – Pa dyshim, ky ishte Botërori i historive, rrëfimeve dhe jetëve që kryqëzohen në fushën e lojës. Kepi i Gjelbër i udhëhequr nga Vozinha, tashmë një legjendë, që vuri në vështirësi Argjentinën; Curaçao e vogël që për disa minuta trembi gjiganten Gjermani; vëllai i vogël i mrekullueshëm i Yamal, i cili mori spontanisht dhe me simpati rolin e “maskotës” së turneut; rikthimi i Messit në stadiumin “MetLife” 10 vite pas momentit më të keq të karrierës së tij; takimi i parë mes tij dhe Yamal 19 vite pas fotos historike së banjës së përbashkët. Dhe më pas Paraguaji që eliminoi Gjermaninë me një paraqitje historike, si dhe mjeshtëria spanjolle që konfirmoi edhe një herë se ka revolucionarizuar futbollin nga viti 2008 e deri sot.
Stadiumet – Gjigantë, spektakolarë, luksozë dhe krejt të rinj. Stadiumet e Botërorit 2026 ishin ndër gjërat më të bukura të këtij edicioni. Ato u kthyen në vatra të zjarrta tifozërie dhe pasioni, secili me karakteristikat e veta, të lidhura edhe me terrenin ku ndodheshin, si dhe me shumë referenca historike nga Botërorët e kaluar. “Azteca”, një nga stadiumet më të rëndësishme në historinë e futbollit, priti për herë të tretë ndeshjen hapëse të Botërorit, duke u bërë i pari që arrin këtë privilegj. Stadiumi “Jalisco” në Guadalajara, në lartësinë 1500 metra, ishte një sfidë shtesë fizike për lojtarët, ndërsa stadiumet amerikane dhe kanadeze u konfirmuan si futuriste, me teknologji moderne si çatitë e mbyllshme dhe ajrin e kondicionuar.
Futbolli i luajtur – Në aspektin sportiv, ishte një Botëror ku niveli mesatar i ndeshjeve u rrit ndjeshëm krahasuar me edicionet e mëparshme, sidomos sepse ekipet e vogla dhe të mesme treguan përmirësime të mëdha. Lojtarët që aktivizohen në kampionatet më të forta të botës ndihmuan kombëtaret e tyre të ngrihen në nivel, si për shembull cilësia teknike befasuese e Republikës Demokratike të Kongos, që vuri në vështirësi dhe trembi Anglinë. Po ashtu Maroku, një kombëtare e nivelit shumë të lartë që nga viti 2022, u ndal vetëm përballë Francës. Japonia, pavarësisht dëmtimeve të shumta, nën drejtimin e Moriyasu tregoi organizim dhe rrezikshmëri. Gjithashtu Norvegjia, që arriti deri në çerekfinale, Bregu i Fildishtë, Zvicra që iu afrua eliminimit të Argjentinës pas një simulimi të Embolo, si dhe SHBA surprizuese e Pochettino. Në përgjithësi, ishte një Botëror i luajtur mirë nga të gjithë, ku çdo ekip shfrytëzoi armët e veta dhe niveli i përgjithshëm ishte shumë i kënaqshëm.
Standardi i gjykimit – Me shumë mundësi falë udhëzimeve të Pierluigi Collina, ky ishte një Botëror ku ndeshjet u zhvilluan pa ndërprerje të vazhdueshme nga fishkëllimat. Përplasjet, ndërhyrjet e forta, duelet fizike dhe momentet e tensionuara u lanë të vazhdonin pa ndërhyrje të tepruara nga arbitrat. Në përgjithësi, ishte një Botëror i gjykuar mirë, ku loja kishte rrjedhshmëri dhe ndeshjet ishin të forta edhe fizikisht. Në disa raste, si Francë-Paraguaj dhe Angli-Argjentinë, u tejkalua kufiri i lejuar, me goditje pa top dhe faulle të dukshme të pandëshkuara, por këto ishin raste të izoluara.
