Politika në futboll – Është e vërtetë që politika është pjesë e jetës, por në një Botëror do të ishte bukur që vëmendja t’i kushtohej më shumë topit dhe lojës sesa çështjeve që kanë pak lidhje me 90 minutat. Trajtimi që morën disa delegacione në SHBA ishte i diskutueshëm. Vështirësitë e mëdha që iu shkaktuan kombëtares së Iranit janë një shembull, me lojtarët të detyruar të udhëtonin vazhdimisht me avion.
Askush nuk kundërshton politikat e brendshme të një shteti, por siç thanë disa herë Taremi dhe shokët e tij të ekipit, ata ishin aty për të luajtur futboll. Gjithashtu, përfshirja e detyruar e Donald Trump në foton e ceremonisë së Spanjës pas triumfit, ku lojtarët tentuan ta largonin për të bërë foton me kupën, u konsiderua një moment “cringe”, siç thuhet në internet. Aq shumë sa vetë futbollistët spanjollë e përsëritën festën pa praninë e tij.
Orari e ndeshjeve – Nevojat televizive janë thelbësore, kjo dihet shumë mirë, por futbolli është një sport që luhet nga njerëz dhe t’i nënshtrosh futbollistët ndaj një stresi ekstrem fizik, duke i detyruar të luajnë në orën 15:00 të pasdites, ose në 12:00, me temperatura mesatare prej 40 gradësh, ka pak kuptim. Kjo dëmton spektaklin, i cili në fund të fundit është arsyeja pse televizionet paguajnë.
Ndoshta, nëse do të kishin pasur më shumë kohë për të pushuar dhe për t’u rikuperuar, Spanja dhe Argjentina nuk do të kishin zhvilluar një finale kaq të lodhshme si ajo e 19 korrikut. Botërori i ardhshëm, që do të organizohet nga Spanja, Maroku dhe Portugalia, duhet në këtë drejtim të mundësojë një menaxhim më të mirë fizik të futbollistëve.
Finalja – Objektivisht dhe sipas një vlerësimi të pranuar gjerësisht, finalja ishte një ndeshje e dobët. Nxehtësia, lodhja dhe tensioni shuan energjitë e dy skuadrave pas pak kohe dhe më pas, edhe për shkak të mënyrës si e interpretuan ndeshjen të dy ekipet, ajo u shndërrua në një garë rezistence, ku cilësia teknike ua la vendin gabimeve dhe shpërqendrimeve.
Në 32 vite janë zhvilluar dy finale të Botërorit në SHBA: ajo mes Spanjës dhe Argjentinës dhe ajo mes Italisë dhe Brazilit në vitin 1994. Në të dyja rastet, futbolli i luajtur ka qenë shumë i pakët. Rastësi? Nëse tri prova krijojnë një bindje, atëherë do të duhet të presim finalen e ardhshme amerikane, pas sa shumë vitesh do të jetë ajo…
Shfaqja e pjesës së pushimit (Half time show) – Futbolli nuk është NBA apo NFL. Ka sporte që përshtaten në mënyrë perfekte me këtë format argëtimi dhe të tjera jo. Futbolli bën pjesë në kategorinë e dytë. Parada e yjeve të showbiz-it gjatë 27 minutave të pushimit la shumë pikëpyetje te spektatorët, sepse futbolli është sporti ku emocionet, tensioni dhe morali luajnë rol vendimtar.
Do të kishim dashur të shihnim më shumë Messi dhe Yamal dhe më pak Justin Bieber, për ta thënë qartë. Për më tepër, edhe realizimi i gjithë shfaqjes ishte shumë konfuz, me shfaqje të papritura të vazhdueshme të yjeve të sportit dhe muzikës, duke krijuar ndjesi të çuditshme të një materiali të regjistruar paraprakisht, të kombinuar me përdorim të tepruar të inteligjencës artificiale.
U shpëtua vetëm momenti i çmendur kur Madonna u fut në fushë me makinë, e sjellë nga Ronaldinho dhe Ronaldo, por kjo nuk mjafton. Në të ardhmen, ndoshta do të ishte më mirë që shfaqjet të rezervoheshin për para dhe pas ndeshjes.
Pushimi për hidratim (Hydration break) – Kjo ndërprerje misterioze, e quajtur “hydration break”, nuk është një risi e madhe. Ishte ndeshur edhe më parë në raste të tjera, por këtë herë shkaktoi polemika të mëdha, sepse u duk sikur ishte menduar posaçërisht për të futur reklama.
Në më shumë se një rast u panë zyrtarë të arbitrimit dhe arbitri i katërt duke pritur përfundimin e reklamave përpara se t’i komunikonin arbitrit kryesor se loja mund të rifillonte. Shndërrimi i një momenti të krijuar për t’i ndihmuar lojtarët kundër vapës në hapësirë të madhe reklamash për këtë apo atë markë, duke i marrë kohë futbollit të luajtur, nuk u prit mirë.
Diçka shtesë
Rasti Balogun – Nuk ishte parë një episod i ngjashëm në një Botëror, si heqja e pezullimit të një lojtari të përjashtuar përmes ndërhyrjeve të jashtme, që prej kohës kur Fahad Al-Ahmed, drejtues i Kuvajtit, hyri personalisht në fushë gjatë Botërorit 1982 në ndeshjen Francë-Kuvajt për të anuluar një gol të Alain Giresse, gjë që në mënyrë absurde ia doli ta bënte.
Krijohet kështu një precedent, për të cilin të gjithë shpresojnë të mbetet i izoluar, edhe pse fatkeqësisht nuk mund të fshihet më. Futbolli jeton mbi pak rregulla të thjeshta. Një prej tyre ka qenë gjithmonë refuzimi i ndërhyrjeve politike të shteteve apo drejtuesve të ndryshëm mbi atë që ndodh në fushë, sepse fusha mbetet gjykatësi suprem.
Dhe pikërisht kështu ndodhi: pa pasur ndonjë faj të veçantë, në ndeshjen pas heqjes së pezullimit, “perëndesha e futbollit” Eupalla, sipas kujtimit të shkrimtarit italian Gianni Brera, zbriti në fushë dhe e shoqëroi Belgjikën drejt një fitoreje të pastër me poker ndaj SHBA, duke i vendosur gjërat në vendin e tyre.
