Ferrán Torres është emri i dhimbjes së Lionel Messit, ndërsa Andreas Brehme ishte ai i Diego Maradonës. 36 vite më vonë, të dy u bashkuan nga lotët pas humbjes në një finale të Kupës së Botës. E njëjta plagë, të njëjtët lot. Messi qau në stadiumin “MetLife”, duke treguar anën e tij njerëzore, pas një Botërori ku sfidoi kohën dhe kundërshtarët. Maradona qau në “Olimpico”, pas një Botërori ku kishte mbajtur mbi supe mitin e tij.
Messi rrezikonte të fitonte një yll botëror më shumë, pasi kishte kaluar Maradonën në gola dhe asistime, por jo në përmasën epike. Më 13 korrik 2014, në “Maracanã”, kur humbi finalen e tij të parë ndaj Gjermanisë, ai nuk qau; mbeti i ngrirë, sepse e dinte se kishte ende kohë përpara. Sot, përballë fundit të karrierës, edhe pse thotë se do të luajë në “Copa América”, horizonti i tij është shumë më i shkurtër.
Maradona, pas “Italia ’90”, e humbi rrugën. U pezullua, u rikthye dhe luajti në “SHBA ’94”, ku karriera e tij mori fund përfundimisht. Pikërisht në “Foxborough”, pranë Bostonit, nisi rënia e tij. Në vitin 1990 luante te Napoli dhe ishte si në shtëpi në Itali, por u bë njeriu më i urryer, sepse eliminoi kombëtaren italiane. Ai qante më shumë se Messi dhe, madje, para nisjes së finales iu përgjigj fishkëllimave duke sharë në transmetim botëror me fjalët “hijos de puta”. Kur shpërtheu në lot pas ndeshjes, stadiumi festonte dhimbjen e tij dhe Carlos Bilardo u përpoq ta mbronte nga kamerat.
Messi nuk është një figurë që ngjall antipati. Edhe ai e luajti Botërorin “në shtëpi”, në vendin ku luan për Inter Miami. Ai qau, por pa gëzuar askënd humbja e tij. Kush e do futbollin, nuk mund të mos ndiejë trishtim kur e sheh drejt fundit të karrierës, sepse Messi është futbollisti që i është afruar më shumë Maradonës në fushë. Me topin në këmbë, ai është njeriu që ka qenë më pranë Diegos.
Por këtu qëndron edhe ndryshimi i madh. Messi flet vetëm me këmbët, ndërsa Maradona fliste me të gjithë trupin dhe me gjithë qenien e tij. Kjo ishte arsyeja pse Diego ishte shumë më tepër se një futbollist, ishte pjesë e një bote të tërë. Messi është Argjentina. Luftën më të madhe e pati me trupin e tij, që nuk donte të rritej, dhe u bë lider teknik. Maradona kishte nevojë të sfidonte gjithçka dhe u shndërrua edhe në një lider shoqëror.
Pasojat erdhën natyrshëm: Messi u bë simbol i pushtetit sportiv, Maradona simbol i kundërshtimit. Megjithatë, sa herë topi shkonte te Lionel, edhe shkrimtarë si Eduardo Galeano apo Martín Caparrós harronin mungesën e angazhimit të tij politik, sepse në driblimet e tij jetonte shpirti maradonian. Kur ndeshjet mbaronin, rikthehej dëshira për të parë edhe anën tjetër të Diegos; lavdinë, baltën dhe politikën, por Messi kishte zgjedhur qetësinë, ndërsa Maradona shqetësimin e përhershëm.
Gjithsesi, një finale e humbur mbetet një finale e humbur dhe një burrë që qan mbetet një burrë që qan, sidomos kur ka qenë lojtari dominues i turneut. Ndonjëherë kolektivi triumfon mbi individin, skuadra mbi liderin. Fillimisht vijnë lotët e habisë, pastaj ato të dhimbjes, sepse koha kalon dhe mundësitë humbasin.
Skenaristi Leo Benvenuti thoshte: “Jeta është 20 vera të dobishme”. Për një futbollist mund të thuhet se janë vetëm dy ose tre Botërorë të mirë. Messi luajti të gjashtin, ndërsa Maradona vetëm tre e gjysmë, duke e konsumuar gjithçka shumë shpejt. Pikërisht koha i ndan: Messi e zgjeron kohën në fushë, ndërsa Maradona e ngjeshte, brenda dhe jashtë saj. Diego pati gjysmën e mundësive, sepse jetoi gjithçka me shpejtësi marramendëse.
Në këtë Botëror, Messi e ngadalësoi lojën, duke i kthyer ndeshjet në një “safari” ku dukej sikur vetëm ai mbante armën e gjuetarit të Hemingway…, përveç finales. Maradona humbi një finale nga një penallti që, sipas shumëkujt, nuk ekzistonte. Messi humbi një finale në të cilën, thjesht, nuk ishte i pranishëm.
